Metropolitalne Wyższe Seminarium Duchowne we Wrocławiu
50-329 Wrocław
pl. Katedralny 14
Google Map
071 321 41 71
Pn-Pt 8:00 - 17:00
Zapisy na dni skupienia:
Skrzynka intencji:
Nr konta seminaryjnego:
31 1020 5242 0000 2102 0156 6504
Rok formacyjny 2024/2025 rozpoczęty!
Po prawie trzymiesięcznej przerwie wakacyjnej nadszedł czas, aby powrócić w seminaryjne mury.
Na dobry początek przez kilka ostatnich dni przeżywaliśmy we wspólnocie rekolekcje, które poprowadził dla nas ks. Edward Szajda, proboszcz parafii pw. św. Andrzej Boboli w Świdnicy. Motywem przewodnim było hasło "Wierzę w Ciebie Boże Żywy!"
Zobacz galerię: Rozpoczęcie roku formacyjnego 2024/2025
W niedzielę Świętej Rodziny, zgodnie ze wskazaniami watykańskiej Dykasterii ds. Ewangelizacji, w kościele katedralnym naszej Archidiecezji sprawowano Eucharystię na zakończenie Jubileuszu Roku Świętego 2025.
W niedzielę Świętej Rodziny, zgodnie ze wskazaniami watykańskiej Dykasterii ds. Ewangelizacji, w kościele katedralnym naszej Archidiecezji sprawowano Eucharystię na zakończenie Jubileuszu Roku Świętego 2025.
28 grudnia w archikatedrze wrocławskiej uroczystą Mszą świętą pod przewodnictwem ks. abp. Józefa Kupnego zamknięto rok jubileuszowy w archidiecezji wrocławskiej. Eucharystia zgromadziła wiernych z całej diecezji, przedstawicieli wspólnot oraz parafii jubileuszowych. Mszę koncelebrowali biskupi pomocniczy Jacek Kiciński i Maciej Małyga oraz liczni kapłani. Klerycy naszego Seminarium odpowiedali za liturgiczną oprawę zapewniając jak zawsze asystę liturgiczną.
W homilii Metropolita Wrocławski podkreślił, że zestawienie święta Świętej Rodziny z zakończeniem Jubileuszu „nie jest przypadkowe”. Jak mówił: „Święta Rodzina nie jest tylko jakimś sielankowym obrazem. To obraz Kościoła w drodze, Boża wspólnota, która idzie przez historię, prowadzona przez nadzieję, mimo lęku i niepewności”. Zwrócił uwagę na rolę rodziny jako miejsca budowania relacji i odpowiedzialności, podkreślając, że „kryzys nadziei często zaczyna się od kryzysu więzi międzyludzkiej”.
Arcybiskup Józef Kupny zaznaczył, że Kościół nie może odwracać się od rodzin przeżywających trudności ani od osób samotnych. Wskazywał, że „nadzieja rodzi się w wierności małym codziennym obowiązkom”. Mówił również: „Bycie pielgrzymem nadziei nie oznacza braku trudności, oznacza zaufanie Bogu, nawet gdy droga prowadzi przez Egipt, a nie od razu prosto do Nazaretu”.
Podsumowując Jubileusz, podkreślił, że „Rok jubileuszowy nie miał nas oderwać od codzienności, lecz miał nas nauczyć przeżywać codzienność z nadzieją”, apelując: „Nie pozwólmy, aby nadzieja osłabła wraz z zakończeniem roku jubileuszowego”.
Na zakończenie bp Maciej Małyga zapowiedział Dni Jedności w parafiach oraz stopniowe wdrażanie postanowień II Synodu Archidiecezji Wrocławskiej od 2026 roku. Po zakończeniu liturgii odbyła się wspólna agapa w auli Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu nieopodal Katedry.
Zobacz galerię: Codzienność z nadzieją (fot. Maciej Rajfur/Gość Niedzielny).
28 grudnia w archikatedrze wrocławskiej uroczystą Mszą świętą pod przewodnictwem ks. abp. Józefa Kupnego zamknięto rok jubileuszowy w archidiecezji wrocławskiej. Eucharystia zgromadziła wiernych z całej diecezji, przedstawicieli wspólnot oraz parafii jubileuszowych. Mszę koncelebrowali biskupi pomocniczy Jacek Kiciński i Maciej Małyga oraz liczni kapłani. Klerycy naszego Seminarium odpowiedali za liturgiczną oprawę zapewniając jak zawsze asystę liturgiczną.
W homilii Metropolita Wrocławski podkreślił, że zestawienie święta Świętej Rodziny z zakończeniem Jubileuszu „nie jest przypadkowe”. Jak mówił: „Święta Rodzina nie jest tylko jakimś sielankowym obrazem. To obraz Kościoła w drodze, Boża wspólnota, która idzie przez historię, prowadzona przez nadzieję, mimo lęku i niepewności”. Zwrócił uwagę na rolę rodziny jako miejsca budowania relacji i odpowiedzialności, podkreślając, że „kryzys nadziei często zaczyna się od kryzysu więzi międzyludzkiej”.
Arcybiskup Józef Kupny zaznaczył, że Kościół nie może odwracać się od rodzin przeżywających trudności ani od osób samotnych. Wskazywał, że „nadzieja rodzi się w wierności małym codziennym obowiązkom”. Mówił również: „Bycie pielgrzymem nadziei nie oznacza braku trudności, oznacza zaufanie Bogu, nawet gdy droga prowadzi przez Egipt, a nie od razu prosto do Nazaretu”.
Podsumowując Jubileusz, podkreślił, że „Rok jubileuszowy nie miał nas oderwać od codzienności, lecz miał nas nauczyć przeżywać codzienność z nadzieją”, apelując: „Nie pozwólmy, aby nadzieja osłabła wraz z zakończeniem roku jubileuszowego”.
Na zakończenie bp Maciej Małyga zapowiedział Dni Jedności w parafiach oraz stopniowe wdrażanie postanowień II Synodu Archidiecezji Wrocławskiej od 2026 roku. Po zakończeniu liturgii odbyła się wspólna agapa w auli Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu nieopodal Katedry.
Zobacz galerię: Codzienność z nadzieją (fot. Maciej Rajfur/Gość Niedzielny).
Na drugi dzień świąt Narodzenia Pańskiego Rektorzy MWSD i PWT wystosowali list do wiernych Archidiecezji Wrocławskiej. Do świątecznych życzeń dołączona jest inspirująca refleksja teologiczna.
Na drugi dzień świąt Narodzenia Pańskiego Rektorzy MWSD i PWT wystosowali list do wiernych Archidiecezji Wrocławskiej. Do świątecznych życzeń dołączona jest inspirująca refleksja teologiczna.
List Rektora Papieskiego Wydziału Teologicznego i Rektora Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu na Święto św. Szczepana, pierwszego męczennika 26 grudnia 2025 r.
Siostry i Bracia w Chrystusie!
Liturgia dzisiejszego dnia przynosi nam szczególne wyznanie św. Szczepana: Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga (Dz 7,56). Reakcja jego oponentów jest dość szczególna: oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili się na niego wszyscy razem. Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swe szaty u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem (Dz 7,57-58). Słowa te zadziwiająco dobrze oddają klimat aktualnej tak zwanej debaty publicznej. Oto ludzie pozostający ze sobą w opozycji, konflikcie czy po prostu różniący się poglądami nie szukają dialogu, rozmowy czy debaty, lecz wzajemnie podnoszą na siebie głos. A przecież to właśnie dialog, czyli rozmowa poparta argumentami prowadzi do znalezienia wspólnego stanowiska. Jednak by do tego doszło muszą być najpierw spełnione dwa warunki. Po pierwsze, należy wypowiedzieć, swoją opinię, czyli ubrać ją w słowa i poprzeć argumentami. Nie wystarczy przekrzyczeć przeciwnika, tak jak czynili oponenci św. Szczepana: oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy (Dz 7,57).
Po drugie, należy słuchać argumentów strony przeciwnej. Nie tylko się z nimi zapoznać, lecz przede wszystkim zrozumieć ich powody i przyczynę. By do takiego dialogu doszło konieczny jest wzajemny szacunek. W niedawno opublikowanym liście rektorów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II i Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu pt. „Uniwersytety budowniczymi pojednania” pisaliśmy do Państwa między innymi, że dzisiaj brakuje (…) ludzi, którzy byliby w stanie podjąć się budowania przestrzeni dialogu, zrozumienia, którzy dawaliby asumpt wspólnym projektom, którzy pierwsi zaczęliby budować mosty w miejsce odradzających się murów. Dlatego też zwracamy się do wszystkich życzliwych uczestników dzisiejszej liturgii: szukajmy w naszym otoczeniu tego, co łączy nas jako wyznawców Jezusa Chrystusa, nas jako dumnych Polaków, a nie tego co mogłoby nas podzielić na zawsze.
Oczywiście może mieć zastosowanie rzymska zasada divide et impera (dziel i rządź), którą starożytni imperatorzy stosowali do podbijania i utrzymywania władzy nad podbitymi ludami, wzniecając między nimi konflikty. Naszą zasadą niech się stają słowa Jezusa Chrystusa: Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno (J 17,20-21). Apelujemy zatem do wszystkich ludzi dobrej woli o budowanie jedności i pokoju w naszych sercach i w naszym otoczeniu.
W sytuacji ciągle narastającego konfliktu warto, żeby nie odwoływać się do zasady odwetu: oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę (Wj 21,24). Trzeba nam raczej przyjąć postawę dzielnych głosicieli Ewangelii, na wzór św. Pawła, który wyznawał: Bo ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego (Rz 1,16). Słowa te brzmią w szczególny sposób w ustach tego, który zanim stał się niestrudzonym głosicielem Ewangelii był świadkiem męczeńskiej śmierci Szczepana.
Misja Papieskiego Wydziału Teologicznego wpisuje się właśnie w zadanie głoszenia Ewangelii. Z radością przyjęliśmy fakt, że w ostatnim roku akademickim wielu studentów wykazało zainteresowanie studiami na naszej Uczelni. Nie są to wprawdzie jakieś nadzwyczaj wielkie liczby, jednak pozwala to mieć nadzieję, że w każdych okolicznościach będzie nam towarzyszyła mądrość Ducha świętego, jak to było u początków Kościoła: nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was (Mt 10,19-20). Głęboko bowiem wierzymy, że misja jaką ma do spełnienia nasza Uczelnia w społeczeństwie nie jest dziełem jedynie człowieka, lecz przede wszystkim Boga.
Stanie na straży jedności i prawdy jest tym zadaniem, które jest w obecnych czasach szczególnie ważne, a nawet fundamentalne. Chodzi o taką postawę jaką daje nam patron dzisiejszego dnia, św. Szczepan, który umierając wyznał: Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga (Dz 7,56).
Głoszenie prawdy i jedności to zadanie, które dzisiaj staje przed profesorami, studentami i absolwentami Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu i Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Nie tylko o edukację tutaj chodzi. Ona w naszej Papieskiej Uczelni jest na wysokim poziome. Rzecz w wychowaniu młodych pokoleń do bycia strażnikami prawdy i jedności. Ludzi, którzy wpatrując się w jedność Boga w Trójcy Świętej Jedynego będą budowali mosty pojednania w swoim otoczeniu i głosili prawdę Ewangelii współczesnemu, zlaicyzowanemu światu. Nie rzecz w tym, by mieć pretensje to świata, lecz by ludziom żyjącym w tym świecie nieść światło Ewangelii, światło nadziei, światło pokoju i jedności.
Widząc potrzebę kształcenia ludzi takiego formatu, Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu podejmuje zdecydowane działania w kierunku poszerzenia swojej oferty naukowo dydaktycznej. Otworzyliśmy dwa nowe wydziały: Wydział Nauk Społecznych i Wydział Ochrony Dziedzictwa Kulturowego. Statut istniejącego już Wydziału Teologicznego w pierwszych dniach grudnia b.r. został przesłany do Stolicy Apostolskiej celem zatwierdzenia przez Dykasterię Kultury i Edukacji. Aby realizować nasze plany i dalej owocnie prowadzić naszą misję potrzebujemy nieustannie duchowego i materialnego wsparcia, także w postaci ofiar składanych dzisiaj podczas Mszy świętej, za które w tym miejscu składamy wyrazy wdzięczności.
Księżom proboszczom, wikariuszom i katechetom świeckim oraz wszystkim, którzy posługują w parafiach naszej Archidiecezji składamy podziękowanie za życzliwą pamięć o naszej Papieskiej Uczelni, a wszystkim ludziom dobrej woli za troskę o naszą akademicką wspólnotę.
W nadchodzącym Nowym Roku Pańskim 2026 życzymy odwagi stawania po stronie prawdy, zgodnie ze słowami Bo ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego (Rz 1,16). Życzymy także sił w codziennym dialogu ku budowaniu jedności Kościoła świętego na wzór jedności Boga w Trójcy Świętej Jedynego.
Ks. dr Michał Mraczek, rektor Metropolitalnego Wyższego Seminarium we Wrocławiu.
Ks. prof. dr hab. Sławomir Stasiak, rektor Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu
List Rektora Papieskiego Wydziału Teologicznego i Rektora Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu na Święto św. Szczepana, pierwszego męczennika 26 grudnia 2025 r.
Siostry i Bracia w Chrystusie!
Liturgia dzisiejszego dnia przynosi nam szczególne wyznanie św. Szczepana: Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga (Dz 7,56). Reakcja jego oponentów jest dość szczególna: oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili się na niego wszyscy razem. Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swe szaty u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem (Dz 7,57-58). Słowa te zadziwiająco dobrze oddają klimat aktualnej tak zwanej debaty publicznej. Oto ludzie pozostający ze sobą w opozycji, konflikcie czy po prostu różniący się poglądami nie szukają dialogu, rozmowy czy debaty, lecz wzajemnie podnoszą na siebie głos. A przecież to właśnie dialog, czyli rozmowa poparta argumentami prowadzi do znalezienia wspólnego stanowiska. Jednak by do tego doszło muszą być najpierw spełnione dwa warunki. Po pierwsze, należy wypowiedzieć, swoją opinię, czyli ubrać ją w słowa i poprzeć argumentami. Nie wystarczy przekrzyczeć przeciwnika, tak jak czynili oponenci św. Szczepana: oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy (Dz 7,57).
Po drugie, należy słuchać argumentów strony przeciwnej. Nie tylko się z nimi zapoznać, lecz przede wszystkim zrozumieć ich powody i przyczynę. By do takiego dialogu doszło konieczny jest wzajemny szacunek. W niedawno opublikowanym liście rektorów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II i Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu pt. „Uniwersytety budowniczymi pojednania” pisaliśmy do Państwa między innymi, że dzisiaj brakuje (…) ludzi, którzy byliby w stanie podjąć się budowania przestrzeni dialogu, zrozumienia, którzy dawaliby asumpt wspólnym projektom, którzy pierwsi zaczęliby budować mosty w miejsce odradzających się murów. Dlatego też zwracamy się do wszystkich życzliwych uczestników dzisiejszej liturgii: szukajmy w naszym otoczeniu tego, co łączy nas jako wyznawców Jezusa Chrystusa, nas jako dumnych Polaków, a nie tego co mogłoby nas podzielić na zawsze.
Oczywiście może mieć zastosowanie rzymska zasada divide et impera (dziel i rządź), którą starożytni imperatorzy stosowali do podbijania i utrzymywania władzy nad podbitymi ludami, wzniecając między nimi konflikty. Naszą zasadą niech się stają słowa Jezusa Chrystusa: Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno (J 17,20-21). Apelujemy zatem do wszystkich ludzi dobrej woli o budowanie jedności i pokoju w naszych sercach i w naszym otoczeniu.
W sytuacji ciągle narastającego konfliktu warto, żeby nie odwoływać się do zasady odwetu: oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę (Wj 21,24). Trzeba nam raczej przyjąć postawę dzielnych głosicieli Ewangelii, na wzór św. Pawła, który wyznawał: Bo ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego (Rz 1,16). Słowa te brzmią w szczególny sposób w ustach tego, który zanim stał się niestrudzonym głosicielem Ewangelii był świadkiem męczeńskiej śmierci Szczepana.
Misja Papieskiego Wydziału Teologicznego wpisuje się właśnie w zadanie głoszenia Ewangelii. Z radością przyjęliśmy fakt, że w ostatnim roku akademickim wielu studentów wykazało zainteresowanie studiami na naszej Uczelni. Nie są to wprawdzie jakieś nadzwyczaj wielkie liczby, jednak pozwala to mieć nadzieję, że w każdych okolicznościach będzie nam towarzyszyła mądrość Ducha świętego, jak to było u początków Kościoła: nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was (Mt 10,19-20). Głęboko bowiem wierzymy, że misja jaką ma do spełnienia nasza Uczelnia w społeczeństwie nie jest dziełem jedynie człowieka, lecz przede wszystkim Boga.
Stanie na straży jedności i prawdy jest tym zadaniem, które jest w obecnych czasach szczególnie ważne, a nawet fundamentalne. Chodzi o taką postawę jaką daje nam patron dzisiejszego dnia, św. Szczepan, który umierając wyznał: Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga (Dz 7,56).
Głoszenie prawdy i jedności to zadanie, które dzisiaj staje przed profesorami, studentami i absolwentami Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu i Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Nie tylko o edukację tutaj chodzi. Ona w naszej Papieskiej Uczelni jest na wysokim poziome. Rzecz w wychowaniu młodych pokoleń do bycia strażnikami prawdy i jedności. Ludzi, którzy wpatrując się w jedność Boga w Trójcy Świętej Jedynego będą budowali mosty pojednania w swoim otoczeniu i głosili prawdę Ewangelii współczesnemu, zlaicyzowanemu światu. Nie rzecz w tym, by mieć pretensje to świata, lecz by ludziom żyjącym w tym świecie nieść światło Ewangelii, światło nadziei, światło pokoju i jedności.
Widząc potrzebę kształcenia ludzi takiego formatu, Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu podejmuje zdecydowane działania w kierunku poszerzenia swojej oferty naukowo dydaktycznej. Otworzyliśmy dwa nowe wydziały: Wydział Nauk Społecznych i Wydział Ochrony Dziedzictwa Kulturowego. Statut istniejącego już Wydziału Teologicznego w pierwszych dniach grudnia b.r. został przesłany do Stolicy Apostolskiej celem zatwierdzenia przez Dykasterię Kultury i Edukacji. Aby realizować nasze plany i dalej owocnie prowadzić naszą misję potrzebujemy nieustannie duchowego i materialnego wsparcia, także w postaci ofiar składanych dzisiaj podczas Mszy świętej, za które w tym miejscu składamy wyrazy wdzięczności.
Księżom proboszczom, wikariuszom i katechetom świeckim oraz wszystkim, którzy posługują w parafiach naszej Archidiecezji składamy podziękowanie za życzliwą pamięć o naszej Papieskiej Uczelni, a wszystkim ludziom dobrej woli za troskę o naszą akademicką wspólnotę.
W nadchodzącym Nowym Roku Pańskim 2026 życzymy odwagi stawania po stronie prawdy, zgodnie ze słowami Bo ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego (Rz 1,16). Życzymy także sił w codziennym dialogu ku budowaniu jedności Kościoła świętego na wzór jedności Boga w Trójcy Świętej Jedynego.
Ks. dr Michał Mraczek, rektor Metropolitalnego Wyższego Seminarium we Wrocławiu.
Ks. prof. dr hab. Sławomir Stasiak, rektor Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu
Czym jest Christophoros?
- to zespół muzyczny, który tworzą klerycy.
Nasza historia?
- początek zespołu to lata 90. ubiegłego wieku, a my to kolejna generacja i nowe odrodzenie.
Co robimy?
- gramy i śpiewamy na chwałę Pana, prowadzimy modlitwę uwielbienia, dzielimy się świadectwem powołania, a przede wszystkim niesiemy Chrystusa (gr. Χριστόφορος) każdemu, kto nas słucha.
Gdzie działamy?
- w naszym seminarium i tam, gdzie jesteśmy zaproszeni: w parafiach i instytucjach.
Kontakt:
Czym jest Christophoros?
- to zespół muzyczny, który tworzą klerycy.
Nasza historia?
- początek zespołu to lata 90. ubiegłego wieku, a my to kolejna generacja i nowe odrodzenie.
Co robimy?
- gramy i śpiewamy na chwałę Pana, prowadzimy modlitwę uwielbienia, dzielimy się świadectwem powołania, a przede wszystkim niesiemy Chrystusa (gr. Χριστόφορος) każdemu, kto nas słucha.
Gdzie działamy?
- w naszym seminarium i tam, gdzie jesteśmy zaproszeni: w parafiach i instytucjach.
Kontakt:
codziennie
jedna
Tajemnica
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort mówił, że „nigdy nie czcimy Chrystusa więcej niż wtedy, kiedy czcimy Najświętszą Dziewicę; czcimy Ją zaś tylko dlatego, by doskonalej czcić Jezusa. Idziemy ku Niej jako do drogi prowadzącej do zamierzonego celu, którym jest Jezus Chrystus”.
Starając się naśladować Maryję w codziennym życiu pomocą jest modlitwa Anioł Pański, Litania do NMP, udział w nabożeństwach maryjnych, a przede wszystkim modlitwa różańcowa.
Róże Żywego Różańca w naszym Seminarium to wspólnota czterdziestu osób: księży przełożonych, profesorów i kleryków.
Naszym Różom patronują dwaj święci papieże: patron naszego seminarium - św. Pius X oraz nasz rodak i wielki czciciel Najświętszej Maryi Panny - św. Jan Paweł II.
Codziennie, a wspólnotowo szczególnie podczas comiesięcznej zmiany tajemnic, modlimy się wskazaną tajemnicą różańcową w intencjach powierzonych Kościołowi przez papieża Franciszka oraz w intencjach naszej wspólnoty seminaryjnej.
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort mówił, że „nigdy nie czcimy Chrystusa więcej niż wtedy, kiedy czcimy Najświętszą Dziewicę; czcimy Ją zaś tylko dlatego, by doskonalej czcić Jezusa. Idziemy ku Niej jako do drogi prowadzącej do zamierzonego celu, którym jest Jezus Chrystus”.
Starając się naśladować Maryję w codziennym życiu pomocą jest modlitwa Anioł Pański, Litania do NMP, udział w nabożeństwach maryjnych, a przede wszystkim modlitwa różańcowa.
Róże Żywego Różańca w naszym Seminarium to wspólnota czterdziestu osób: księży przełożonych, profesorów i kleryków.
Naszym Różom patronują dwaj święci papieże: patron naszego seminarium - św. Pius X oraz nasz rodak i wielki czciciel Najświętszej Maryi Panny - św. Jan Paweł II.
Codziennie, a wspólnotowo szczególnie podczas comiesięcznej zmiany tajemnic, modlimy się wskazaną tajemnicą różańcową w intencjach powierzonych Kościołowi przez papieża Franciszka oraz w intencjach naszej wspólnoty seminaryjnej.
Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego - te słowa otwierające encyklikę Jana Pawła II Fides et ratio, o relacjach między wiarą a rozumem, są motorem działania naszego Kola .
Rozwój intelektualny kleryka to nie tylko studium filozofii i teologii. Otwarcie na świat nauki jest wyjściem naprzeciw stereotypom dotyczącym irracjonalności wiary. Św. Piotr wzywa nas, abyśmy byli gotowi do obrony nadzei wiary (por.1 P 3.15 ). Wyrazem takiej postawy - otwartości i gotowości dialogu - jest zaangażowanie w działaność Koła Naukowego Studentów.
Poza rozwojem osobistym, Koło umożliwia wejście do różnych środowisk akademickich, dając możliwość popularyzacji myśli teologicznej jako ubogacającej inne dziedziny nauki. Jest to także szansa wzięcia udziału w organizacji różnych wydarzeń, dzięki czemu nabywa się umiejętności pracy w zespole przy projektach, które wykraczają poza najbliższe środowisko, a z których rodzi się społeczność międzydiecezjalna. Od samego początku trzon tej grupy stanowią klerycy, jednak każdy ze studentów uczelni może do nas dołączyć.
Zapraszamy również do odwiedzenia nas na facebooku: https://www.facebook.com/kolonaukowepwt
Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego - te słowa otwierające encyklikę Jana Pawła II Fides et ratio, o relacjach między wiarą a rozumem, są motorem działania naszego Kola .
Rozwój intelektualny kleryka to nie tylko studium filozofii i teologii. Otwarcie na świat nauki jest wyjściem naprzeciw stereotypom dotyczącym irracjonalności wiary. Św. Piotr wzywa nas, abyśmy byli gotowi do obrony nadzei wiary (por.1 P 3.15 ). Wyrazem takiej postawy - otwartości i gotowości dialogu - jest zaangażowanie w działaność Koła Naukowego Studentów.
Poza rozwojem osobistym, Koło umożliwia wejście do różnych środowisk akademickich, dając możliwość popularyzacji myśli teologicznej jako ubogacającej inne dziedziny nauki. Jest to także szansa wzięcia udziału w organizacji różnych wydarzeń, dzięki czemu nabywa się umiejętności pracy w zespole przy projektach, które wykraczają poza najbliższe środowisko, a z których rodzi się społeczność międzydiecezjalna. Od samego początku trzon tej grupy stanowią klerycy, jednak każdy ze studentów uczelni może do nas dołączyć.
Zapraszamy również do odwiedzenia nas na facebooku: https://www.facebook.com/kolonaukowepwt
Stolica Apostolska ma swój serwis Vatican News.
Konferencja Episkopatu Polski powołała do istnienia Katolicką Agencję Informacyjną.
Wrocławskie seminarium ma swój SAI, czyli Seminaryjną Agencję Informacyjną.
SAI informuje o wydarzeniach z życia naszej seminaryjnej wspólnoty oraz z życia Kościoła, w których uczestniczymy.
Chcemy przez to głosić Chrystusa, nie czyniąc tego jedynie z ambony czy na katechezie, ale na areopagu XXI wieku, czyli w sieci, łowiąc dla Niego (Mt 4,19; J 21,6-7).
Dzięki stronie internetowej, profilowi na Fb, YT i koncie na Instagramie możesz nas śledzić i nieustannie być na bieżąco. Dodaj nas do ulubionych i subskrybuj.
Zauważyłeś jakiś błąd, chcesz coś podpowiedzieć, napisz do nas
Stolica Apostolska ma swój serwis Vatican News.
Konferencja Episkopatu Polski powołała do istnienia Katolicką Agencję Informacyjną.
Wrocławskie seminarium ma swój SAI, czyli Seminaryjną Agencję Informacyjną.
SAI informuje o wydarzeniach z życia naszej seminaryjnej wspólnoty oraz z życia Kościoła, w których uczestniczymy.
Chcemy przez to głosić Chrystusa, nie czyniąc tego jedynie z ambony czy na katechezie, ale na areopagu XXI wieku, czyli w sieci, łowiąc dla Niego (Mt 4,19; J 21,6-7).
Dzięki stronie internetowej, profilowi na Fb, YT i koncie na Instagramie możesz nas śledzić i nieustannie być na bieżąco. Dodaj nas do ulubionych i subskrybuj.
Zauważyłeś jakiś błąd, chcesz coś podpowiedzieć, napisz do nas
Kim jesteśmy?
ProVocatorzy to grupa kleryków, którzy sami odpowiedzieli na wołanie Pana Jezusa Pójdź za mną! i chcą już teraz być rybakami ludzi.
Co robimy?
Przede wszystkim modlimy się o nowe, wierne i święte powołania do naszej wspólnoty, organizujemy dni skupienia dla rozeznających życiową drogę, przygotowujemy również proVokacyjne gadżety dla uczestników dni skupienia.
Kontakt:
Kim jesteśmy?
ProVocatorzy to grupa kleryków, którzy sami odpowiedzieli na wołanie Pana Jezusa Pójdź za mną! i chcą już teraz być rybakami ludzi.
Co robimy?
Przede wszystkim modlimy się o nowe, wierne i święte powołania do naszej wspólnoty, organizujemy dni skupienia dla rozeznających życiową drogę, przygotowujemy również proVokacyjne gadżety dla uczestników dni skupienia.
Kontakt:
Od 1993 roku „głosem” kleryków wrocławskiego seminarium jest czasopismo „Vox Nostra” (łac. nasz głos), na jego stronach publikujemy spojrzenia młodych teologów, patrzących w świeży sposób, na piękno rzeczywistości wiary, powołania i Kościoła.
Pracując nad wydawaniem kleryckiego pisma dbamy o profesjonalizm i wysoki poziom artykułów. Otwierając numery naszego czasopisma odnajdziesz tam wiele ciekawych artykułów pomagających świadomiej przeżywać swoją wiarę. W pisanych przez nas tekstach dzielimy się również ważnymi wydarzeniami przeżywanymi w naszej seminaryjnej wspólnocie.
Naszym wysiłkom patronuje Św. Maksymilian Kolbe. Męczennik starał się głosić Ewangelię za pomocą środków masowego przekazu. Rozpoczął również wydawanie czasopisma „Rycerz Niepokalanej”. Jest On zatem dla nas wzorem poświęcenia i oddania w pracy wydawniczej.
Czy myślałeś kiedyś jak głosić Chrystusa w dzisiejszym świecie? Św. Paweł pisał przecież: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii” (1 Kor 9, 16). Dlatego też, przez naszą gazetę staramy się zachwycać pięknem Ewangelii każdego, w którego ręce trafi nasze pismo.
Kontakt:
Od 1993 roku „głosem” kleryków wrocławskiego seminarium jest czasopismo „Vox Nostra” (łac. nasz głos), na jego stronach publikujemy spojrzenia młodych teologów, patrzących w świeży sposób, na piękno rzeczywistości wiary, powołania i Kościoła.
Pracując nad wydawaniem kleryckiego pisma dbamy o profesjonalizm i wysoki poziom artykułów. Otwierając numery naszego czasopisma odnajdziesz tam wiele ciekawych artykułów pomagających świadomiej przeżywać swoją wiarę. W pisanych przez nas tekstach dzielimy się również ważnymi wydarzeniami przeżywanymi w naszej seminaryjnej wspólnocie.
Naszym wysiłkom patronuje Św. Maksymilian Kolbe. Męczennik starał się głosić Ewangelię za pomocą środków masowego przekazu. Rozpoczął również wydawanie czasopisma „Rycerz Niepokalanej”. Jest On zatem dla nas wzorem poświęcenia i oddania w pracy wydawniczej.
Czy myślałeś kiedyś jak głosić Chrystusa w dzisiejszym świecie? Św. Paweł pisał przecież: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii” (1 Kor 9, 16). Dlatego też, przez naszą gazetę staramy się zachwycać pięknem Ewangelii każdego, w którego ręce trafi nasze pismo.
Kontakt:
Każdy człowiek pragnie szczęścia. Żródłem prawdziwego i trwałego szczęścia jest Bóg w Jezusie Chrystusie. On znając każdego z nas po imieniu, jako swoje umiłowane dzieci, zaprasza nas do odkrycia powołania.
W ciągu wieków wielu takich jak TY dotarło do tego punktu.
Czuli, że Bóg dotyka ich serca i szepcze do uszu zaproszenie...
...ale nie mogli do końca zrozumieć tych słów.
Potrzebowali pomocy, aby je rozpoznać i na nie odpowiedzieć.
Jeśli trudno ci zrozumieć Boże wezwanie, to znalałeś się w dobrym miejscu!
Możemy Ci w tej drodze towarzyszyć!
Dni skupienia, wspólna modltwa i adoracja, dzielnie się Słowem, rozmowy z klerykami i księżmi pomogą Ci zbliżyć się do osobistej decyzji i udzielenia odpowiedzi Bogu na jego zaproszenie.
Każdy człowiek pragnie szczęścia. Żródłem prawdziwego i trwałego szczęścia jest Bóg w Jezusie Chrystusie. On znając każdego z nas po imieniu, jako swoje umiłowane dzieci, zaprasza nas do odkrycia powołania.
W ciągu wieków wielu takich jak TY dotarło do tego punktu.
Czuli, że Bóg dotyka ich serca i szepcze do uszu zaproszenie...
...ale nie mogli do końca zrozumieć tych słów.
Potrzebowali pomocy, aby je rozpoznać i na nie odpowiedzieć.
Jeśli trudno ci zrozumieć Boże wezwanie, to znalałeś się w dobrym miejscu!
Możemy Ci w tej drodze towarzyszyć!
Dni skupienia, wspólna modltwa i adoracja, dzielnie się Słowem, rozmowy z klerykami i księżmi pomogą Ci zbliżyć się do osobistej decyzji i udzielenia odpowiedzi Bogu na jego zaproszenie.
ETAP PROPEDEUTYCZNY
To pierwszy i podstawowy krok na drodze formacji. Odbywa się w odrębnej wspólnocie w Świdnicy. Jego celem jest położenie solidnych podwalin pod życie duchowe oraz systematyczna i pogłębiona formacja ludzka. Przedmiotem rozeznania jest relacja z osobą Jezusa, a w kontekście tej relacji – rozeznawanie powołania. Choć nie jest to czas studiów filozoficzno-teologicznych, nie zaniedbuje się formacji intelektualnej. Formacja na tym etapie może trwać od jednego do dwóch lat.
ETAP STAWANIA SIĘ UCZNIEM CHRYSTUSA
Pogłębia pójście seminarzystów za Jezusem w postawach: wiary w Ewangelię, nawracania się, zaparcia się siebie i opuszczenia wszystkiego, do czego przywiązane jest serce. Celem formacji jest budowanie osobowej więzi seminarzysty z Chrystusem oraz dojrzewanie w wymiarze ludzkim w harmonii ze wzrostem duchowym. Jednocześnie to czas studiów filozoficznych. O przejściu na kolejny etap po dwóch latach formacji decyduje wkład w rozwój osobisty i dojrzewanie w rozwoju ludzkim. Zwieńczeniem tego etapu jest obrzęd kandydatury i przyjęcie stroju duchownego.
ETAP UPODABNIANIA SIĘ DO CHRYSTUSA
Upodobnienie seminarzysty do Chrystusa Pasterza oraz stabilne życie cnotami kardynalnymi, teologalnymi, radami ewangelicznymi i oddziaływaniem Ducha Świętego to cel formacji trawającej minimum trzy lata. Seminarzysta ma być zdolny do odczytywania wydarzeń i sensu życia w świetle słowa Bożego, w postawach wiary i nawracania się. Dojrzewanie przejawia się w stałej i rzetelnej pracy nad relacjami. Ważnym wsparciem w tym procesie jest kontemplacja oraz naśladowanie Matki Bożej. W czasie sytudiów teologicznych, które mają zakończyć się uzyskaniem tytułu magistra teologii, seminarzyści otrzymują kolejno posługi lektoratu i akolitatu.
ETAP SYNTEZY DROGI UCZNIA-MISJONARZA
W etap pastoralny wpisują się intensywne, duchowe przygotowania do święceń diakonatu, a później – do święceń prezbiteratu. Jednym z głównych celów tego odcinka formacji jest włączenie seminarzysty w życie duszpasterskie diecezji. Formacja intelektualna skupia się na studium przedmiotów służących bezpośrednio posłudze kapłańskiej.
ETAP PROPEDEUTYCZNY
To pierwszy i podstawowy krok na drodze formacji. Odbywa się w odrębnej wspólnocie w Świdnicy. Jego celem jest położenie solidnych podwalin pod życie duchowe oraz systematyczna i pogłębiona formacja ludzka. Przedmiotem rozeznania jest relacja z osobą Jezusa, a w kontekście tej relacji – rozeznawanie powołania. Choć nie jest to czas studiów filozoficzno-teologicznych, nie zaniedbuje się formacji intelektualnej. Formacja na tym etapie może trwać od jednego do dwóch lat.
ETAP STAWANIA SIĘ UCZNIEM CHRYSTUSA
Pogłębia pójście seminarzystów za Jezusem w postawach: wiary w Ewangelię, nawracania się, zaparcia się siebie i opuszczenia wszystkiego, do czego przywiązane jest serce. Celem formacji jest budowanie osobowej więzi seminarzysty z Chrystusem oraz dojrzewanie w wymiarze ludzkim w harmonii ze wzrostem duchowym. Jednocześnie to czas studiów filozoficznych. O przejściu na kolejny etap po dwóch latach formacji decyduje wkład w rozwój osobisty i dojrzewanie w rozwoju ludzkim. Zwieńczeniem tego etapu jest obrzęd kandydatury i przyjęcie stroju duchownego.
ETAP UPODABNIANIA SIĘ DO CHRYSTUSA
Upodobnienie seminarzysty do Chrystusa Pasterza oraz stabilne życie cnotami kardynalnymi, teologalnymi, radami ewangelicznymi i oddziaływaniem Ducha Świętego to cel formacji trawającej minimum trzy lata. Seminarzysta ma być zdolny do odczytywania wydarzeń i sensu życia w świetle słowa Bożego, w postawach wiary i nawracania się. Dojrzewanie przejawia się w stałej i rzetelnej pracy nad relacjami. Ważnym wsparciem w tym procesie jest kontemplacja oraz naśladowanie Matki Bożej. W czasie sytudiów teologicznych, które mają zakończyć się uzyskaniem tytułu magistra teologii, seminarzyści otrzymują kolejno posługi lektoratu i akolitatu.
ETAP SYNTEZY DROGI UCZNIA-MISJONARZA
W etap pastoralny wpisują się intensywne, duchowe przygotowania do święceń diakonatu, a później – do święceń prezbiteratu. Jednym z głównych celów tego odcinka formacji jest włączenie seminarzysty w życie duszpasterskie diecezji. Formacja intelektualna skupia się na studium przedmiotów służących bezpośrednio posłudze kapłańskiej.
FORMACJA LUDZKA
Formacja ludzka stanowi fundament całego życia człowieka. Odnosi się do różnych jego wymiarów: fizycznego, psychicznego, intelektualnego, moralnego, estetycznego i społecznego. W szczególności polega na kształtowaniu dojrzałej osobowości i charakteru. Głęboki wgląd w siebie, komunikacja międzyludzka, mądra troska o ciało to tylko niektóre obszary rozwoju seminarzysty.
FORMACJA DUCHOWA
Duchowy wymiar formacji jest ukierunkowany na podtrzymywanie i ożywianie więzi seminarzysty z Bogiem i innymi ludźmi, w przyjaźni z Jezusem i postawie uległości wobec Ducha Świętego. Formacja duchowa ma doprowadzić do powtórzenia w sobie życia Jezusa Chrystusa.
FORMACJA INTELEKTUALNA
Dzięki formacji intelektualnej seminarzyści mają stale odkrywać i pogłębiać rozumienie Objawienia Bożego. Fundamentalną rolę w formacji intelektualnej odgrywa filozoficzno-teologiczne studium o charakterze akademickim. Pierwsze dwa lata studiów filozoficznych służą pozyskaniu odpowiednich narzędzi do zgłębiania teologii.
FORMACJA PASTORALNA
Formacja pastoralna ma na celu takie przygotowanie przyszłych pasterzy Kościoła, aby posiadali te same cechy, które charakteryzowały Syna Bożego: współczucie, wspaniałomyślność, umiłowanie wszystkich, w pierwszej kolejności biednych, oraz gorliwość w budowaniu Królestwa niebieskiego. Formacja pastoralna dokonuje się przez różnego typu zajęcia akademickie i praktyki duszpasterskie, a jej wsparciem jest studium nauk humanistycznych, głównie psychologii, pedagogiki i socjologii.
FORMACJA LUDZKA
Formacja ludzka stanowi fundament całego życia człowieka. Odnosi się do różnych jego wymiarów: fizycznego, psychicznego, intelektualnego, moralnego, estetycznego i społecznego. W szczególności polega na kształtowaniu dojrzałej osobowości i charakteru. Głęboki wgląd w siebie, komunikacja międzyludzka, mądra troska o ciało to tylko niektóre obszary rozwoju seminarzysty.
FORMACJA DUCHOWA
Duchowy wymiar formacji jest ukierunkowany na podtrzymywanie i ożywianie więzi seminarzysty z Bogiem i innymi ludźmi, w przyjaźni z Jezusem i postawie uległości wobec Ducha Świętego. Formacja duchowa ma doprowadzić do powtórzenia w sobie życia Jezusa Chrystusa.
FORMACJA INTELEKTUALNA
Dzięki formacji intelektualnej seminarzyści mają stale odkrywać i pogłębiać rozumienie Objawienia Bożego. Fundamentalną rolę w formacji intelektualnej odgrywa filozoficzno-teologiczne studium o charakterze akademickim. Pierwsze dwa lata studiów filozoficznych służą pozyskaniu odpowiednich narzędzi do zgłębiania teologii.
FORMACJA PASTORALNA
Formacja pastoralna ma na celu takie przygotowanie przyszłych pasterzy Kościoła, aby posiadali te same cechy, które charakteryzowały Syna Bożego: współczucie, wspaniałomyślność, umiłowanie wszystkich, w pierwszej kolejności biednych, oraz gorliwość w budowaniu Królestwa niebieskiego. Formacja pastoralna dokonuje się przez różnego typu zajęcia akademickie i praktyki duszpasterskie, a jej wsparciem jest studium nauk humanistycznych, głównie psychologii, pedagogiki i socjologii.
Kandydatura do diakonatu i prezbiteratu
Rozpoczynając etap upodabniania się do Chrystusa w liturgicznym obrzędzie biskupowi i Kościołowi przedstawieni są ci klerycy, którzy biorąc odpowiedzialność za jak najlepsze osobiste przygotowanie, pragną iść pod opieką Kościoła, drogą formacji seminaryjnej do przyjęcia święceń kapłańskich. Przyjęcie stroju duchownego, którym jest sutanna, wzywająca do codziennego świadectwa życia w posłuszeństwie, czystości i ubóstwie na wzór Chrystusa, jest zewnętrznym obrazem kontynuacji drogi ku święceniom.
Lektorat
Jest to posługa, w której kleryk oddaje swój głos na użytek Pana Boga, niczym Jan Chrzciciel. Bóg, który przemawia do nas w Liturgii Słowa podczas każdej Eucharystii i przez teksty biblijne różnych nabożeństw posługuje sie głosem alumna, aby wybrzmiało Słowo Boże. Kleryk nie może komentować i tłumaczyć Słowa Bożego z ambony. Opowiadać o historii zbawienia może podczas katechez i spotkań formacyjnych z grupami. Powinien to jednak czynić przez wcielanie medytowanego codziennie Słowem Boga stając się czytelną i żywą Ewangelią.
Akolitat
Przyjmując posługę akolitatu alumn stają się Sługą Jezusa: Kapłana, Ołtarza i Ofiary. Jego zadaniem jest jak najwierniej towarzyszyć swemu Panu obecnemu w Eucharystii poprzez adorowanie Go w Najświętszym Sakramencie - niczym Apostoł Jan wsłuchując się w zbawczy rytm Boskiego Serca Jezusa oraz trwanie w cichej modlitwie przed Nim, ukrytym i obecnym w tabernakulum. Jako nadzwyczajni szafarze Komunii świętej, mogą Jej udzielać w trakcie Eucharystii, zanosić do chorych oraz wystawiać Najświętszy Sakrament do adoracji.
Diakonat
Diakon przyjmuje sakrament święceń pierwszego stopnia, aby służyć w Kościele na wzór Chrystusa. Czyni to poprzez postawę duszpasterskiej troski, wrażliwości o najuboższych, chorych, cierpiących, głodnych. Święcenia diakonatu włączają seminarzystę do grona duchowieństwa Kościoła partykularnego i wymagają od niego posłuszeństwa biskupowi diecezjalnemu, wierności nauce Kościoła oraz zachowania celibatu. Ma on prawo chrzcić, głosić Dobrą Nowinę podczas homilii, katechizować oraz przewodniczyć pogrzebowi czy nabożeństwu Słowa Bożego.
Prezbiterat
Cały okres seminaryjnej formacji wieńczy przyjęcie sakramentu święceń w stopniu prezbitera. Od tego momentu stają się współpracownikami biskupa w sprawowaniu sakramentów, w tym Eucharystii i pokuty. Nowo wyświęceni księża (neoprezbiterzy) rozpoczynają posługę w swojej pierwszej, wyznaczonej przez biskupa parafii.
Kandydatura do diakonatu i prezbiteratu
Rozpoczynając etap upodabniania się do Chrystusa w liturgicznym obrzędzie biskupowi i Kościołowi przedstawieni są ci klerycy, którzy biorąc odpowiedzialność za jak najlepsze osobiste przygotowanie, pragną iść pod opieką Kościoła, drogą formacji seminaryjnej do przyjęcia święceń kapłańskich. Przyjęcie stroju duchownego, którym jest sutanna, wzywająca do codziennego świadectwa życia w posłuszeństwie, czystości i ubóstwie na wzór Chrystusa, jest zewnętrznym obrazem kontynuacji drogi ku święceniom.
Lektorat
Jest to posługa, w której kleryk oddaje swój głos na użytek Pana Boga, niczym Jan Chrzciciel. Bóg, który przemawia do nas w Liturgii Słowa podczas każdej Eucharystii i przez teksty biblijne różnych nabożeństw posługuje sie głosem alumna, aby wybrzmiało Słowo Boże. Kleryk nie może komentować i tłumaczyć Słowa Bożego z ambony. Opowiadać o historii zbawienia może podczas katechez i spotkań formacyjnych z grupami. Powinien to jednak czynić przez wcielanie medytowanego codziennie Słowem Boga stając się czytelną i żywą Ewangelią.
Akolitat
Przyjmując posługę akolitatu alumn stają się Sługą Jezusa: Kapłana, Ołtarza i Ofiary. Jego zadaniem jest jak najwierniej towarzyszyć swemu Panu obecnemu w Eucharystii poprzez adorowanie Go w Najświętszym Sakramencie - niczym Apostoł Jan wsłuchując się w zbawczy rytm Boskiego Serca Jezusa oraz trwanie w cichej modlitwie przed Nim, ukrytym i obecnym w tabernakulum. Jako nadzwyczajni szafarze Komunii świętej, mogą Jej udzielać w trakcie Eucharystii, zanosić do chorych oraz wystawiać Najświętszy Sakrament do adoracji.
Diakonat
Diakon przyjmuje sakrament święceń pierwszego stopnia, aby służyć w Kościele na wzór Chrystusa. Czyni to poprzez postawę duszpasterskiej troski, wrażliwości o najuboższych, chorych, cierpiących, głodnych. Święcenia diakonatu włączają seminarzystę do grona duchowieństwa Kościoła partykularnego i wymagają od niego posłuszeństwa biskupowi diecezjalnemu, wierności nauce Kościoła oraz zachowania celibatu. Ma on prawo chrzcić, głosić Dobrą Nowinę podczas homilii, katechizować oraz przewodniczyć pogrzebowi czy nabożeństwu Słowa Bożego.
Prezbiterat
Cały okres seminaryjnej formacji wieńczy przyjęcie sakramentu święceń w stopniu prezbitera. Od tego momentu stają się współpracownikami biskupa w sprawowaniu sakramentów, w tym Eucharystii i pokuty. Nowo wyświęceni księża (neoprezbiterzy) rozpoczynają posługę w swojej pierwszej, wyznaczonej przez biskupa parafii.
Każdego czwartku jeden z księży przełożonych odprawia Mszę świętą o powołania: w intencji rozeznających powołanie i już powołanych. Każdego miesiąca w tej intencji także wszyscy przełożeni, w wybranym terminie, odprawiają Msze święte. W ten sposób zawsze jest ktoś, kto modli się może właśnie także za Ciebie.
Nie zapominamy również o tych już powołanych. Nasi wychowawcy modlą się za nas, za naszych rodziców i rodzeństwo oraz za nasze rodziny. Pamiętamy również o kapłanach i powołanych, którzy przeżywają swoje kryzysy i trudności na drodze służby Bogu i bliźnim.
I Ty także możesz dołączyć do nas modląc się o nowe powołania kapłańskie słowami św. Piusa X - patrona naszego Seminarium:
O Boże, Pasterzu i Nauczycielu wiernych, któryś dla zachowania i rozszerzenia swojego Kościoła ustanowił kapłaństwo i rzekł do swoich Apostołów: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście, więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na żniwo swoje”. Oto przystępujemy do Ciebie z gorącym pragnieniem i błagamy Cię usilnie: racz zesłać robotników na żniwo swoje, ześlij godnych kapłanów do świętego Twojego Kościoła. Daj, Panie, aby wszyscy, których od wieków do swej świętej służby wezwałeś, głosu Twego chętnie słuchali i z całego serca za nim postępowali. Strzeż ich od niebezpieczeństw świata, udziel im ducha swej świętej bojaźni, ażeby łaską kapłaństwa obdarzeni, słowem i przykładem nauczali nas postępować drogą przykazań Twoich i doprowadzili do błogosławionego połączenia z Tobą. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Każdego czwartku jeden z księży przełożonych odprawia Mszę świętą o powołania: w intencji rozeznających powołanie i już powołanych. Każdego miesiąca w tej intencji także wszyscy przełożeni, w wybranym terminie, odprawiają Msze święte. W ten sposób zawsze jest ktoś, kto modli się może właśnie także za Ciebie.
Nie zapominamy również o tych już powołanych. Nasi wychowawcy modlą się za nas, za naszych rodziców i rodzeństwo oraz za nasze rodziny. Pamiętamy również o kapłanach i powołanych, którzy przeżywają swoje kryzysy i trudności na drodze służby Bogu i bliźnim.
I Ty także możesz dołączyć do nas modląc się o nowe powołania kapłańskie słowami św. Piusa X - patrona naszego Seminarium:
O Boże, Pasterzu i Nauczycielu wiernych, któryś dla zachowania i rozszerzenia swojego Kościoła ustanowił kapłaństwo i rzekł do swoich Apostołów: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście, więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na żniwo swoje”. Oto przystępujemy do Ciebie z gorącym pragnieniem i błagamy Cię usilnie: racz zesłać robotników na żniwo swoje, ześlij godnych kapłanów do świętego Twojego Kościoła. Daj, Panie, aby wszyscy, których od wieków do swej świętej służby wezwałeś, głosu Twego chętnie słuchali i z całego serca za nim postępowali. Strzeż ich od niebezpieczeństw świata, udziel im ducha swej świętej bojaźni, ażeby łaską kapłaństwa obdarzeni, słowem i przykładem nauczali nas postępować drogą przykazań Twoich i doprowadzili do błogosławionego połączenia z Tobą. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Ludzi łączą więzy krwi, wartości, pasje, ale również przyjaźń, bo to jedna z najsilniejszych relacji. Przyjaciel to ktoś, kto zawsze jest blisko - choć mogą nas dzielić kilometry.
Pan Jezus również miał przyjaciół. Dom Marty, Marii i Łazarza to miejsce gdzie często przebywał (por. J 11,5nn). Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus nazywa przyjaciółmi swoich Apostołów (por. J 15,15).
Mieć przyjaciela to wielki i cenny DAR.
Towarzystwo Przyjaciół MWSD we Wrocławiu to wspólnota osób, które dostrzegając potrzeby Kościoła proszą Jezusa, by posyłał swoje sługi do służby dla ludu Bożego. Przez dobrowolnie przyjęte zobowiązania duchowe i materialne nasi Przyjaciele przychodzą nam z pomocą, a my pamiętamy o nich i każdego czwartku jeden z naszych księży odprawia Eucharystię w ich intencji. Za należącymi do Towarzystwa Przyjaciół oręduje patron Naszego Seminarium, św. Pius X, papież.
Jeśli chciałbyś dołączyć do grona Przyjaciół MWSD we Wrocławiu uzupełnij formularz i prześlij go do nas:
Ludzi łączą więzy krwi, wartości, pasje, ale również przyjaźń, bo to jedna z najsilniejszych relacji. Przyjaciel to ktoś, kto zawsze jest blisko - choć mogą nas dzielić kilometry.
Pan Jezus również miał przyjaciół. Dom Marty, Marii i Łazarza to miejsce gdzie często przebywał (por. J 11,5nn). Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus nazywa przyjaciółmi swoich Apostołów (por. J 15,15).
Mieć przyjaciela to wielki i cenny DAR.
Towarzystwo Przyjaciół MWSD we Wrocławiu to wspólnota osób, które dostrzegając potrzeby Kościoła proszą Jezusa, by posyłał swoje sługi do służby dla ludu Bożego. Przez dobrowolnie przyjęte zobowiązania duchowe i materialne nasi Przyjaciele przychodzą nam z pomocą, a my pamiętamy o nich i każdego czwartku jeden z naszych księży odprawia Eucharystię w ich intencji. Za należącymi do Towarzystwa Przyjaciół oręduje patron Naszego Seminarium, św. Pius X, papież.
Jeśli chciałbyś dołączyć do grona Przyjaciół MWSD we Wrocławiu uzupełnij formularz i prześlij go do nas:
Jedni drugich brzemiona noście...
Módlcie się jeden za drugiego...
Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie...
Modlitwa za innych to jedno z zadań księdza - a zatem i nas, przygotowujących się do kapłaństwa.
Jak Jezus, Dobry Pasterz nauczał, uzdrawiał i karmił ludzi, tak i my - tak jak możemy i potrafimy - chcemy już teraz Wam Służyć.
Jeśli znajdujesz pocieszenie w tym, że inni modlą się za Ciebie i chcesz, aby modlitwą wspomóc Ciebie i twoje sprawy, to wybierz dogodną dla siebie formę.
W każdą środę, którą spędzamy w seminarium, wieczorem o godz. 20:00 odprawiana jest Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Kliknij i wpisz swoją intencję, a my ogarniemy Cię naszą modlitwą.
Każdego czwartku odprawiana jest Msza święta za naszych Dobrodziejów i Przyjaciół. Dołącz do ich grona wspierając nasze Seminarium ofiarami i modlitwą.
W piątki o godz. 15:00 podczas Koronki do Miłosierdzia Bożego możemy pomodlić się za twoich bliskich zmarłych. Kliknij i wpisz imiona twoich zmarłych krewnych i przyjaciół.
Jedni drugich brzemiona noście...
Módlcie się jeden za drugiego...
Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie...
Modlitwa za innych to jedno z zadań księdza - a zatem i nas, przygotowujących się do kapłaństwa.
Jak Jezus, Dobry Pasterz nauczał, uzdrawiał i karmił ludzi, tak i my - tak jak możemy i potrafimy - chcemy już teraz Wam Służyć.
Jeśli znajdujesz pocieszenie w tym, że inni modlą się za Ciebie i chcesz, aby modlitwą wspomóc Ciebie i twoje sprawy, to wybierz dogodną dla siebie formę.
W każdą środę, którą spędzamy w seminarium, wieczorem o godz. 20:00 odprawiana jest Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Kliknij i wpisz swoją intencję, a my ogarniemy Cię naszą modlitwą.
Każdego czwartku odprawiana jest Msza święta za naszych Dobrodziejów i Przyjaciół. Dołącz do ich grona wspierając nasze Seminarium ofiarami i modlitwą.
W piątki o godz. 15:00 podczas Koronki do Miłosierdzia Bożego możemy pomodlić się za twoich bliskich zmarłych. Kliknij i wpisz imiona twoich zmarłych krewnych i przyjaciół.
86,4%
Polska
4,6%
Stany Zjednoczone Ameryki
2,6%
Niemcy
1,1%
Wielka Brytania Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
0,4%
Brazylia
